جاوا

جلسه ۶: متغیرها؛ تعریف مقادیر صحیح با int در جاوا

class FortyTwo {
  public static void main(String args[]) {
    int meaningOfLife;
    meaningOfLife = 42;
    System.out.println(meaningOfLife);
  }
}

اعلان متغیرها

دستور int meaningOfLife را یک تعریف متغیر یا اعلان متغیر می نامند و باعث می شود جاوا فضایی را در حافظه برای یک عدد صحیح رزرو کند و آن فضا را با نام meaningOfLife نامگذاری کند. در زبانهایی مانند پایتون یا Javascript ، می توانید از این مرحله صرف نظر کنید ، اما زبان های C و ++C نیز به اعلان متغیر نیاز دارند. ساختار اعلامیه متغیر شامل نوع متغیر (در این حالت int) و به دنبال آن نام متغیر (در اینجا meaningOfLife) است. بر خلاف زبانهایی با نوع های پویا مانند پایتون یا جاوااسکریپت ، متغیر meaningOfLife پس از این اعلان فقط باید برای ذخیره int استفاده شود. از اختصاص مقادیر غیر صحیح مثلاً مقدار ممیز شناور ۳٫۱۴ به meaningOfLife جلوگیری می شود و خطای کامپایلر نمایش داده می شود. این ممکن است ناخوشایند به نظر برسد ، اما یک مزیت دارد: اگر قصد خود را بیان کردید که meaningOfLife یک عدد صحیح است ، و بعداً سعی کنید چیز دیگری را در آن متغیر ذخیره کنید ، بین قصد و عمل ، مغایرت وجود دارد و این یک اشکال احتمالی است. بهتر است چنین اشکالاتی را در زمان کامپایل بگیرید تا هنگام اجرای برنامه.

قرارداد نامگذاری متغیرهای جاوا: camel case

نامهای متغیر اغلب از کلمات زیادی تشکیل شده اند. در جاوا ، حرف اول متغیر باید کوچک باشد و هر کلمه جدید داخل متغیر باید با یک حرف بزرگ شروع شود. این قرارداد گاهی اوقات "camel case" (به معنی حالت شتری) نامیده می شود ، زیرا حروف بزرگ مانند کوهان پشت شتر به نظر می رسند. به عنوان نمونه متغیر meaningOfLife به این صورت نامگذاری شده است. در مقابل ، برخی از زبانهای دیگر ، مانند پایتون ، به طور قراردادی کلمات داخل نام متغیر را با خط زیرین (underscores) از هم جدا می کنند: مثلاً متغیر meaning_of_life با این قرارداد نامگذاری شده است.

اعلان و انتساب ترکیبی

برای استفاده از یک متغیر در جاوا ، ابتدا باید دو کار را انجام دهیم:
  1. متغیر را اعلان کرده و به آن نام و نوع می دهیم.
  2. با استفاده از عملگر انتساب (=) مقدار اولیه ای را به آن متغیر اختصاص می دهیم.
خوب است که این موارد را به عنوان مراحل جداگانه در نظر بگیرید ، اما نوشتن یک خط کد برای انجام همزمان هر دو کار نیز راحت است ، مانند کد زیر:
class CombinedDeclarationAndAssignment {
  public static void main(String args[]) {
    int x = 5;
    System.out.println(x);
  }
}
جاوا زبانی با نوع های استاتیک (statically-typed) است ، به این معنی که شما باید صریحاً هر متغیر را اعلان کنید و قبل از استفاده از آن مشخص کنید که آن متغیر چه نوع داده ای (به عنوان مثال یک عدد صحیح) ذخیره خواهد کرد. در کد زیر مثالی از ایجاد و استفاده از متغیری می بینید که مقدار صحیح را ذخیره می کند:
class FortyTwo {
  public static void main(String args[]) {
    int meaningOfLife;
    meaningOfLife = 42;
    System.out.println(meaningOfLife);
  }
}

اعلان متغیرها

دستور int meaningOfLife را یک تعریف متغیر یا اعلان متغیر می نامند و باعث می شود جاوا فضایی را در حافظه برای یک عدد صحیح رزرو کند و آن فضا را با نام meaningOfLife نامگذاری کند. در زبانهایی مانند پایتون یا Javascript ، می توانید از این مرحله صرف نظر کنید ، اما زبان های C و ++C نیز به اعلان متغیر نیاز دارند. ساختار اعلامیه متغیر شامل نوع متغیر (در این حالت int) و به دنبال آن نام متغیر (در اینجا meaningOfLife) است. بر خلاف زبانهایی با نوع های پویا مانند پایتون یا جاوااسکریپت ، متغیر meaningOfLife پس از این اعلان فقط باید برای ذخیره int استفاده شود. از اختصاص مقادیر غیر صحیح مثلاً مقدار ممیز شناور ۳٫۱۴ به meaningOfLife جلوگیری می شود و خطای کامپایلر نمایش داده می شود. این ممکن است ناخوشایند به نظر برسد ، اما یک مزیت دارد: اگر قصد خود را بیان کردید که meaningOfLife یک عدد صحیح است ، و بعداً سعی کنید چیز دیگری را در آن متغیر ذخیره کنید ، بین قصد و عمل ، مغایرت وجود دارد و این یک اشکال احتمالی است. بهتر است چنین اشکالاتی را در زمان کامپایل بگیرید تا هنگام اجرای برنامه.

قرارداد نامگذاری متغیرهای جاوا: camel case

نامهای متغیر اغلب از کلمات زیادی تشکیل شده اند. در جاوا ، حرف اول متغیر باید کوچک باشد و هر کلمه جدید داخل متغیر باید با یک حرف بزرگ شروع شود. این قرارداد گاهی اوقات "camel case" (به معنی حالت شتری) نامیده می شود ، زیرا حروف بزرگ مانند کوهان پشت شتر به نظر می رسند. به عنوان نمونه متغیر meaningOfLife به این صورت نامگذاری شده است. در مقابل ، برخی از زبانهای دیگر ، مانند پایتون ، به طور قراردادی کلمات داخل نام متغیر را با خط زیرین (underscores) از هم جدا می کنند: مثلاً متغیر meaning_of_life با این قرارداد نامگذاری شده است.

اعلان و انتساب ترکیبی

برای استفاده از یک متغیر در جاوا ، ابتدا باید دو کار را انجام دهیم:
  1. متغیر را اعلان کرده و به آن نام و نوع می دهیم.
  2. با استفاده از عملگر انتساب (=) مقدار اولیه ای را به آن متغیر اختصاص می دهیم.
خوب است که این موارد را به عنوان مراحل جداگانه در نظر بگیرید ، اما نوشتن یک خط کد برای انجام همزمان هر دو کار نیز راحت است ، مانند کد زیر:
class CombinedDeclarationAndAssignment {
  public static void main(String args[]) {
    int x = 5;
    System.out.println(x);
  }
}

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا